راحت اندوری
وح بھی چلتی تھی تو وہ بادِ صبا کہتے تھے
پاؤں پھیلائے ،اندھیروں کو ضیا کہتے تھے
ان کا انجام تجھے یاد نہیں ہے شاید
اور بھی لوگ تھے جو خود کو خدا کہتے تھے
راحت اندوری
مائیں نی مائیں میرے گیتاں دے نیناں وچ ـــــ برہوں دی رڈک پوے
مائیں نی مائیں میرے گیتاں دے نیناں وچ ـــــ برہوں دی رڈک پوے ادھی ادھی راتیں اُٹھ ــــ رون موئے مِتراں نوں ــــ مائیں سانوں نیند نہ پوے بھیں بھیں سوگندھیاں اچ ــــ بنھاں پھہے چاننی دے ــــ تاں وی ساڈی پِیڑ نہ سہوے کوسے کوسے ساہواں دی میں ــــ کراں جے ٹکور مائیں سگوں سانوں کھان نوں پوے آپے نی میں بالڑی ہاں ـــ حالے آپے متاں جوگی ــــ مت کہڑا ایس نوں دوے آکھ سُونی مائیں ایہنوں ــــ رووے بُل چِتھ کے نی جگ کِتے سُن نہ لوے آکھ سُونی کھائے ٹُک ــــ ہجراں دا پکیا ــــ لیکھاں دے نی پُٹھڑے توے چٹ لے تریل لُونی ــــ غماں دے گُلاب توں نی کالجے نوں حوصلہ رہوے کہڑیاں سپیریاں توں ــــ منگاں کُنج میل دی میں ــــ میل دی کوئی کُنج دوے کہڑا ایہناں دماں دیاں ـــــ لوبھیاں دے دراں اُتے وانگ کھڑا جوگیاں رہوے پِیڑے نی پِیڑے ــــ پیار ایسی تتلی ہے ـــــ جہڑی سدا سُول تے بہوے پیار ایسا بھور ہے نی ـــــ جہدے کولوں آشنا وی لکھاں کوہاں دُور ہی رہوے پیار او محل ہے نی ـــــ جہدے وچ پنکھواں دے ــــ باجھ کجھ ہور نہ رہوے پیار ایسا آنگناں ہے ــــ جہدے وچ وصلاں دا رتڑا نہ پلنگ ڈھوے آکھ مائیں ادھی ادھی ــــ راتیں موئے...
Comments
Post a Comment